سه شنبه ، 30 آبان ، 1396
جستجو
RSS

یادداشت ها
کد خبر: 261   |  دفعات بازدید : 22   |  نظرات : 0 RSS comment feed   |   نسخه چاپی   |   ارسال به دوستان  

راه پیمائی اربعین: جلوه گاه وحدت، احسان و حماسه

20 آبان, 1396 11:40
رنگین کمان دل انگیزی که پرتو خورشید حسینی، اربعین هرسال، درخشانتر از سال پیش، در مسیر کربلا می آفریند، پدیده بی نظیر جامعه بشری در زمان ماست.

 هیچ جای دیگر جهان نداریم که  بیش از بیست میلیون نفر از کشورهای مختلف ، هرسال در زمان واحد، با احساسی مشترک، اینچنین پرشور و در هم تنیده، همگام مسیری واحد شوند و هریک به زبان خود، سرودی در این حماسه عظیم انسانی بسرایند و در یک نمایش چند میلیونی، در جغرافیای این دشت کوچک، تاریخ ۱۴ قرن پیش را بازخوانی کنند. 


۱- اربعین، جلوه گاه وحدت ، با مغناطیس حسینی است. وحدتی که تنوع نژاد و زبان، و تفاوت سلیقه سیاسی را هضم می کند و نه فقط آشنایان ، که ناآشناها را هم گرد هم می آورد و بیوند می دهد.  در این مدار همبستگی، کانون وحدت ، حسین بن علی است و شعار وحدت بخش، حماسه مظلومیت و حق جوئی و ستم ستیزی اوست. خوشبختانه در راهپیمائی امسال، با درایت مراجع بزرگوار و هوشیاری نهادهای ذیربط، این وحدت، تجلی بیشتری داشت و کمتر نشانی از تنازع عکس ها و تعرضات ناپسند دیده می شد. و چه زیبا می شد اگر ما در داخل کشور هم، از سرمایه این آهن ربای عظیم احساس و اخلاق دینی بیشتر بهره می گرفتیم و براده های کوچکمان را در پیوند با آرمانها و ارزشهای مشترک، به فولادی پر صلابت و سازنده تبدیل می کردیم. 

۲- راه پیمائی اربعین، جلوه گاه روح نیک اندیشی، نیکخواهی و نیکوکاری پیروان اهل بیت است. صحنه های شورانگیز ازخودگذشتگی مالی و جانی میزبانان در خدمت به مهمانانی که حتی نام آنها را نمی دانند ، هریک نشانه اوجهائی است که روح بشری می تواند به آن نائل شود. دهها میلیون انسان از چهارگوشه جهان در حرکتی صلح آمیز،  در قطعه کوچکی از زمین، درهم می جوشند و در این جوشش انسانی، آنچه اتفاق می افتد، احسان است و مهربانی، و اشک شوق و لبخند سپاس . عظمت این پدیده بی نظیر بشری را جامعه شناسان و روانشناسان باید به توصیف و تحلیل بنشینند و درسها بیاموزند. در این صدها میلیون تماس انسانی، من جای خود را به ما می دهد. همه سفره برای دیگری می گشایند و برای خدمت به دیگری ، کمر خم می کنند و بار دیگری را به دوش می کشند. حادثه ها همه شکفتن است نه شکستن. آرامش دادن است نه آزردن، و دیگرخواهی است نه خودخواهی. مسلمان شیعه نشان می دهد که از امامانش، کرامت و احسان و گذشت را آموخته است و سالگرد مظلومانه ترین شهادت و اسارت تاریخ را در کریمانه ترین تجمع بشری گرامی می دارد. 

۳- راه پیمائی اربعین، جلوه گاه حماسه است.؛ حماسه عاشورا و تداوم حماسه در زمان ما. در سالهای اخیر، زنده داشتن یاد حماسه حسینی با حمایت از ایستادگی در برابر ظلم تروریسم تکفیری و تفرقه افکنی دشمن صهیونیستی بوده است. نام و عکس شهیدان مقاومت عراق علیه تخریب وطن و تحریف دین، نشانی از زنده بودن مکتب ذلت ستیزی حسینی است.  ترکیب زیبای حالت صلح آمیز راه پیمائی آرام با روح حماسی حرکت ، جلوه تمام نمائی از روح و تاریخ و فرهنگ اسلام شیعی است که با پرچم عقل و عدل و اعتدال ، همیشه از زبان عالمان و حکیمانش ، آرام و مستدل و منطقی سخن گفته است و با همه احساس خود، در زنده داشت مظلومیت شهیدان کربلا گریسته و فریاد برآورده است و هرجا فرصت یافته است نیز، به اصلاح و عدل برخاسته است. 

۴- اربعین، گرچه حسینی است و از آن همه عاشقان حسینی است، ولی سفره گسترده خدمت به زائران کربلا، به طور خاص، میدان نمایش فتوت و ایثار ساکنان کربلا و نجف و حله و بصره و سراسر این سرزمین گلگون است. اگرچه خادمان ایران و لبنان و آذربایجان و پاکستان و دیگر کشورها هم به صف این خدمت بی منت پیوسته اند و موکب های ضیافت گسترده اند، ولی افتخار میزبانی از آن مردم کریم عراق است و همچنان باید بماند. میهمانانی که به کمک میزبان برمی خیزند ، قدر و حرمت میزبان را می شناسند و خلوص خدمت بی نام و نشان را به خودنمائی نمی آلایند. نوشته زیبای «نشکر العراق» که بر کوله پشتی برخی از راهپیمایان ایرانی نقش بسته بود، گواه صادقی بود بر این حقیقت که همه مواکب وامکانات ما، فقط درصد کمی از خوان بی منتی است که مهمان نوازان عراقیمان گسترده اند. سپاس این کرامت بر نعمت می افزاید و محبت را دوچندان می کند. 

۵- شکوه این حضور و حیات، به مردمی بودن آن است. پس باید همچنان مردمی بماند. موکب های کوچک و سینی های خانگی غذا، و دستهای کوچک کودکان و انگشتان کارکرده پیرمردانی که در راه، به اصرار و گاه التماس، تو را به سفره دل خویش می خوانند، اقیانوس پرموج شرف و همت روحهای بلند انسانها است. این سرمایه عظیم را نباید به گمان تقویت با بودجه های دولتی، تضعیف کرد. صدای دلنشین زمزمه های عشق و عاطفه و ارادت را نباید به بانگ و همهمه بوقهای بزرگ و مکرر خاموش کرد. اگرچه دولتهای عراق و ایران، وظیفه تأمین زیرساختها و تسهیل خدمات حمل و نقل و ارتباطات و اسکان و بهداشت را به عهده گرفته اند و تلاش فراوان کرده اند  و کم هم نباید بگذارند، اما باید به حوزه هائی بپردازند که از عهده مردم برنمی آید و به هیچ روی نخواهند که  جانشین مردم شوند ؛ چرا که این مشعلگاه عظیم که به شعله شمع جان میلیونها انسان رو شن شده است، جانشین ندارد. تسریع در وصل راه آهن شلمچه- بصره و همکاری برای تأمین ارتباطات سریع و مطمئن، از این دست اقدامات زیرساختی است که گامی در پیوند استراتژیک دو کشور هم خواهد بود. 

۶- اربعین، اگرچه پیر و جوان و زن و مرد و عالم و عامی و شهری و روستائی نمی شناسد و بوستان هزارگل انسانی است، اما به سبب ویژگی شورآفرینی و احساس، عرصه شور و جوشش جوانان شده است. این میدان گسترده با ویژگی بین المللی خود، ظرفیت آن را دارد که انرژی بی پایان جوانان را در تولید فرهنگی و گستراندن پیام وحدت و احسان و حماسه به خلاقیت برساند. جذب و همگرائی و همکاری و پیوند این همه نیرو ، با پذیرش تنوع و پرهیز از تحمیل تک صدائی، برنامه ریزی و نظم و مدیریت می طلبد. 

۷- این رخداد عظیم جهانی که به سبب ویژگی چند ملیتی خود، و ظرفیت اثرگذاری در فضای روحی و سیاسی  منطقه ، شایستگی پوشش گسترده خبری و تحلیل سیاسی و فرهنگی دارد، به نحو حیرت انگیزی با توطئه سکوت روبرو شده است. گوئی نشان دادن عظمت این وحدت و تصویر واقعی روح صلح و حماسه این مردم ، به نفع هیچیک از امپراطوری های رسانه ای نیست. جای آن است که هنرمندان و نویسندگان و‌ آفرینشگران فضای مجازی با خلاقیت های فرهنگی و هنری خود، پیام رسان اربعین شوند و با این ظلم رسانه ای بستیزند. 

۸- راه پیمائی اربعین، آینه مشترکات بی شمار دو ملت ایران و عراق هم هست. دو ملتی که ستم صدّامی و سیاست تفرقه افکنی نظام سلطه، هشت سال جنگ را بر آنان تحمیل کرد و تجاوز ظالمانه به ایران را رقم زد؛ ولی در پس سقوط دیکتاتور و آزادی مردم، مشترکات  دینی و فرهنگی و سیاسی و اقتصادی دو ملت چنان گسترده و ریشه دار بود که دین و تاریخ و فرهنگ بر جنگ غالب آمد و صلح و همکاری و توسعه مشترک، خاطرات تلخ سالهای تجاوز را زدود. جانفشانی های جوانان و سرداران ایرانی در مبارزات اخیر با تروریسم تکفیری، در کنار مرجعیت و مردم عراق برای دفاع از حرم و امنیت منطقه، با حمایت همه جانبه دولت، قدردانی روزافزون مردم عراق را به همراه داشته است. صحنه های انسانی و پرشور برخورد خانواده های عراقی با ایرانیان در مراسم اربعین ، گواه روشن این حقیقت است که « این ملتهایند که میمانند. » امروز دیگر هیچ توطئه ای نمی تواند این دو ملت را در مقابل هم قرار دهد. مشترکات گسترده دو ملت، ظرفیت آن را دارند که پیوندها، در عرصه های مختلف، عمق و شدت بیشتری بیابند. همکاری های اقتصادی دو کشور می تواند و باید ار عرصه تجارت قراتر رود و در شکل سرمایه گذاری مشترک، هدف توسعه مشترک در منطقه را دنبال کند. هنوز همکاری های بانکی، علیرغم توافق، به سبب کارشکنی امریکا در بانک مرکزی عراق، پیش نرفته است. ظرفیت موجود، برداشتن گامهای بلندتری و شاید سامان نازه ای را می طلبد. ولی اگرچه روابط اقتصادی برای پایدارتر کردن پیوندها لازم است، ولی باز، همه چیز از فرهنگ آغاز می شود و با فرهنگ به اوج می رسد. قدر فرهنگ اربعین را بدانیم.


محـمد نهاونديان    |   ١٣٩٦/٨/٢٠ 

نظرات
در حال حاظر نظری وجود ندارد. اولین نفری باشید که نظر می دهید.
ارسال نظر

نام (الزامی)

ایمیل (الزامی)

وب سایت