چهارشنبه ، 1 آذر ، 1396
جستجو
آرشیو موضوعی
RSS

مصاحبه و سخنرانی ها
کد خبر: 46   |  دفعات بازدید : 2044   |  نظرات : 0 RSS comment feed   |   نسخه چاپی   |   ارسال به دوستان  

سخنرانی در دیدار فعالان‌بخش خصوصی، مدیران بانک‌های خصوصی و سهامداران کشور

14 دي, 1392 13:29

14/10/92

 

دو سه نکته به نظرم می‌رسد که در این جلسه باید مورد تأکید قرار بگیرد. اول اینکه چون هنوز من نیمه‌ای از کلاه اتاق بازرگانی سرم هست تا کاملاً از سرم بیفتد از آن منظر می‌خواهم وارد بشوم. بعد یکی دو کلمۀ دیگر اضافه کنم در مورد تلاشی که دوستان ما در دیپلماسی کشور دارند صورت می‌دهند با شهامت، با متانت و با اقتدار حقیقتاً از سوی جامعۀ اقتصادی کشور بیش از هر بخش دیگری باید مورد قدرشناسی و امتنان قرار بگیرد. به سبب اینکه توانسته‌اند در بالاترین سطح تصمیم‌گیری کشور البته با هدایت‌های مقام معظم رهبری و تعیین اولویت و جهت توسط رئیس محترم جمهور این که مسأله هسته‌ای را به جای اینکه فقط در زمینۀ تکنولوژی هسته‌ای دیده شود در مجموع بستر پیشرفت کل کشور مطرح کنند و این نکتۀ بسیار مهمی است و اینکه ما در عین حالی که می‌باید حقوق مسلم هسته‌ای‌مان را حراست و دنبال کنیم حقوق مسلم دیگرمان را نباید فراموش کنیم و آن حقوق دیگر ما در حوزۀ پیشرفت اقتصادی کشور بیشتر شایسته توجه است.

پیشرفت هسته‌ای که منجر به پسرفت کشور در حوزه‌های دیگر بشود مطلوب ملت ایران نیست. هنر در این است که ما پیشرفت هسته‌ای را حفظ کنیم و پیشرفت در حوزه‌های دیگر را هم بتوانیم تدارک کنیم. این نگاه نگاهی است که دولت بر آن تأکید می‌کند و خوشبختانه مورد حمایت مقام معظم رهبری هم هست.

حاصل مذاکرات ژنو در عین حالی که در حوزۀ هسته‌ای دستاورد داشته است که برای اولین بار حق غنی‌سازی ایران در یک توافق مهم بین‌المللی مورد اذعان و حمایت قرار گرفته که خودش در حوزۀ هسته‌ای توفیق است، قدم بزرگترش در این است که توافق اصولی می‌شود که در گام نهایی کل تحریم‌ها برداشته بشود. من کم دیدیم بزرگی این موضوع در بررسی‌ها و تحلیل‌ها دیده بشود.

شما می‌دانید اگر به طور عادی قرار باشد ایران یا هر کشور تحریم شدۀ بین‌المللی دیگری تک‌تک این تحریم‌ها، چه بین‌المللی و سازمان ملل، اتحادیۀ اروپا، آمریکا رفع شود، چقدر طول خواهد کشید و چه امتیازهایی باید داد. این که در یک مذاکره طرف مقابل قبول بکند که کل تحریم‌ها یک پارچه جزو اهداف گام نهایی این است که برداشته بشود این بسیار قیمت دارد و فعالان اقتصادی هزینه‌ای را که ملت ایران الان بابت تحریم‌ها می‌پردازد می‌فهمند.

هزینه‌اش در افزایش هزینۀ مبادله، این کمیسیون‌های 10درصد، 15 درصد که برای انتقال وجوه ملت ایران ناچار شد در این سالها بپردازد نیست، این رقم کم آن هست. فسادی را که تحریم و عملیات به اصطلاح تحریم شکنانه بر اقتصاد تحمیل کرد و دارد تحمیل می‌کند هزینۀ بسیار بزرگتری است. عدم شفافیتی که تحمیل می‌کند، خارج شدن ایران از لیست طرف‌های تجاری‌ قابل اعتماد و قابل ادامه، تبدیل شدن ایران به یک طرف تجاری جذامی، این‌ها هزینه‌های بزرگی است. اینها را نمی‌شود در رسانه‌ها گفت و نمی‌شود با مردم صریح گفت، مخصوصاً که دشمن بشنود و دشمن شاد بشویم.

اما این هزینه‌ها را اگر ما در مقام تدبیر و محاسبه هزینه‌ها نبینیم به خودمان خیانت کردیم و هدف اصلی این مذاکرات این است که تحریم‌ها رفع بشود در عین حال که حقوق هسته‌ای حفظ بشود. حقیقتاً هم به درگاه خداوند باید شکر کرد و هم از صمیم قلب به دوستانمان در وزارت خارجه در تیم مذاکراتی به آقای دکتر روحانی واقعاً باید تبریک و دست مریزاد باید گفت که پیشرفت اقتصادی کشور را در جایگاه درست خودش قرار دادند.

در نزاعی که ما با قدرتهای بزرگ جهانی داریم، نکتۀ دوم این است که اگر بخواهیم در این پیکار که واقعاً پیکار تمام عیار است موفق بشویم، جز با اقدام یک پارچه نمی‌توانیم. اینکه توقع کنیم دیپلماسی ما به کمک اقتصاد بیاید ولی اقتصاد ما به کمک دیپلماسی نرود نمی‌شود. ما این را در جلسه با دوستانمان در اتاق هم عرض کرده‌ام، الان وقتی است که در این 6 ماه که تمام لشکر اقتصادی کشور باید در دنیا راه بیفتد با همۀ ظرفیت‌های بین‌المللی که ما داریم هزینه‌های کار نکردن با ایران باید در ذهن و چشم اقتصادیون عالم تصویر بشود، الان وقتی است که ما سمینار بگذاریم نقشی را که ایران می‌تواند در امنیت انرژی جهان ایفاد کند به بیان رقم و عدد و تحلیل و بیان استراتژیک طرح بشود؛ همچنین صرفه جویی با وارد شدن ایران در مسیر ترانزیت بین‌المللی. دیگران می‌توانند استفاده کنند.

کسانی که مقداری کار بین‌المللی کرده باشند می‌دانند که میدان مذاکرات بین‌الملل و قراردادهای بین‌المللی خیلی میدان سخن گفتن از حق و فلسفه و ارزشهای اخلاقی نیست. می‌خواهید به نتیجه برسید باید برای طرف مقابل نقش را ترسیم و تصویر کنید که ما متأسفانه کاستی داشتیم در اینکه عدم و نفع‌های طرف در کنار گذاشتن یا مغفول ماندن ظرفیت‌های ایران بیان بشود؛ بیانی که دهان او آب بیفتد؛ بیانی که در تراز حساب‌هایش ببینید که ضرر کرد، ببینید که وقتی مسیر انتقال نفت و گاز را می‌چرخاند و از ایران گذر نمی‌دهد، سالی چقدر هزینه‌اش هست. وقتی ایران مسیر هوایی منطقه نیست چقدر هر مسافر غرب و شرق دارد اضافه هزینۀ هواپیما می‌پردازد.

این‌ها باید به زبان تجاری منعکس بشود. ببیند که اگر از نیروی انسانی ایران در توسعۀ منطقه‌ای نباشد چقدر اضافۀ هزینه هست. ببینید که عدم همگرایی منطقه‌ای به هزینه‌های ناامنی منطقه‌ای می‌افزاید.

اینها موقعی هست که از زبان‌های دیپلمات‌های ما شنیده می‌شود و موقعی هست در جلسۀ تجاری از طرف تجاری فلان شرکت می‌شنود و می‌دانیم هم که به هرحال دیپلماسی‌های ما محدودیت‌های فراوان داشته و همین الان هم محدودیت دارد، با وجود تمام شهامت‌هایی که این دولت به کار زده است و بعضی تابوها را شکسته، اما محدودیت‌هایی که به هر حال تیم مذاکرۀ رسمی دیپلماتیک دارد تیم تجاری ندارد. خیلی حرف‌ها را بی‌پرده‌تر، با محاسبۀ بیش‌تر می‌تواند یک هیئت تجاری بزند.

به همین دلیل من از هیأت رئیسه ایران می‌خواهم که در همین 6 ماه موظف کنند که همۀ اتاق‌های مشترک و شوراهای مشترک بازرگانی ما حداقل یک هیأت را اعزام و پذیرش کنند و سمینارهای چندجانبه و دوجانبه بگذارند.

کار دیگری که همۀ ما موظف هستیم این است که میدان مذاکره در شرایط جدیدی که در آن قرار داریم مثل میدان جنگ نظامی می‌ماند. هیچ آدم عاقلی در خط مقدم جبهه نمی‌آید اختلاف این لشگر با آن لشگر، این گردان با آن گردان، هوایی با زمینی را در خط مقدم مطرح کند.

در قرارگاه در بحث آرایش نظامی می‌شود اختلاف سلیقه داشت و بحث کرد تا به تصمیم برسیم. وقتی تصمیم گرفتیم، همه باید از تصمیم گرفته شده حمایت کنند. کسی حق ندارد وقتی توپ شلیک شده است، توپچی، خلبان یا فرماندۀ عملیات را زیر سؤال ببرد.

در مذاکرۀ سیاسی و اموری که مسایل کشور در معرض آن قرار دارد، طرف مقابل باید از کشور یک پیام واحد و حمایت و همکاری همه جانبه دریافت کند. اگر احساس کنند که ما اختلاف داریم و این حرف همۀ نظام، ملت و دولت و جناح‌های سیاسی نیست، در آن تردید می‌کنند و با کمی فشار از هم می‌پاشد. خدای نکرده اگر ببینند گروه‌هایی در جامعۀ ما به حرف دشمن بیشتر از حرف دوست اعتماد دارند، خوب نیست. واقعه‌ای که اتفاق می‌افتد دو روایت دارد، یک روایت دولت و یک روایت دشمن؛ یک روایت کسی است که ما در میدان جنگ فرستاده‌ایم و یک روایت هم از دشمنی است که می‌خواهد تعرض کند.

عقل، عدل، انصاف و مروت چه چیزی را اقتضا می‌کند؟ اینکه من روایت مأمور و جانباز خود را بشنوم و بپذیرم و اعتماد کنم و حمایت کنم. وظیفۀ هر شهروند ایرانی، هر انقلابی، هر حزب‌اللهی و دوستدار کشور این است که در این شرایط حمایت کامل و ابراز اعتماد کامل به تیم مذاکراتی داشته باشد.

نکتۀ چهارم، به طور خاص بخش خصوصی، در همین فرصت شش ماهه می‌تواند کاری کند که دستاورد این مرحلۀ اول غیرقابل برگشت شود. به نظر من شدنی است. دستاوردهای اقتصادی همین مرحله با اینکه مرحلۀ مقدماتی است، کم نیست. اینکه توانستند خدمات مربوط را هم بگنجانند، برای کسانی که متن را دقیق خوانده‌اند، اهمیت این مطلب بسیار زیاد است.

در طول 30 سالی که ایران تحریم بود، چرا تحریم‌ها به اندازۀ این یک سال و نیم و دو سال گذشته پرفشار نبود؟ چون در مراحلی بعضی کالاها مخصوصاً دوالیوزها تحت تحریم قرار گرفته بودند، اما تا زمانی که بانک و بیمه برقرار بود مشکل زیادی نداشتیم. روش‌های دفع تحریم جواب می‌داد. اما از زمانی که خدمات را وارد کردند، چه در تحریم‌های بین‌المللی چه تحریم‌های اتحادیه و امریکا فشار جدی شد.

توفیقی که به دست آمده است که آنچه را از تحریم خارج کردند، خدمات مربوطۀ به آن را هم خارج کردند و می‌دانیم که این فضایی که در خدمات بانکی ایجاد کرده‌اند، از آنچه که در لیست موجود است مهم‌تر بود. یعنی آنچه که به عنوان رپیتین ریسک از آن یاد می‌کردند، نفس کار کردن با ایران در جامعۀ بانکی دنیا پرهزینه شد. اگر بتوانیم با استفاده از همین موارد مستثنی شده، فضا را بشکنیم، کار کردن با ایران نه تنها از صورت مذموم بودن در فضای بین‌المللی در بیاید، بلکه به عاملی تبدیل شود که برای آن مسابقه دهند.

الان مقدمات این شروع شده است. اخبار را شما و من داریم. هم کشورها و هم شرکت در حال بحث هستند که ببینند در ایران چه خبر است. نکند عقب بمانیم. این مسابقه را بخش خصوصی می‌تواند سرعت زیادی ببخشد. می‌تواند با قراردادهایی یا مطالعۀ قراردادهایی این موضوع را در دستور جلسۀ هیأت مدیره‌های شرکت‌های بزرگ بین‌المللی قرار دهد که اگر تحریم‌های ایران باز شد ما چه کار می‌کنیم و این شش ماه دستور کار همۀ ما این باشد که ایران را در دستور جلسۀ هیأت‌های مدیران جهانی ببریم.

این کار بخش خصوصی است و نباید از آقای عراقچی توقع داشت. این پیام باید در تمام بخش خصوصی کشور و هر شرکتی که مراودات خارجی دارد [مدنظر باشد]. البته باید روی آن برنامه‌ریزی کرد و ساماندهی شود. حتماً اتاق‌ها در این رابطه نقش خود را به عنوان تشکل‌ها ایفا کنند.

البته بعضی از بخش‌های اقتصادی ما مثل خودروسازی و آنهایی که موضوع توجه خاص یا تحریم خاص یا دفع تحریم خاص قرار گرفته‌اند، باید کار خاص دربارۀ آن انجام شود؛ یعنی صنعت خودروسازی در تشکل خود باید کنار هم جمع شوند، پتروشیمی‌ها باید کار متحدی صورت دهند. خوشبختانه با تصمیمی که دولت گرفت - همین نکته‌ای که آقای عراقچی اشاره کردند موضوع حل شده است. یعنی کسانی که الان ارز صادراتی دارند الزام به فروش و حتی تعهداتی که قبلاً بود هم ندارند.

مصوبۀ اخیر هیأت وزیران راه را خیلی باز کرد یعنی صورت تشویقی برای ارز صادراتی دارد. البته بانک مرکزی باید اطلاع لازم برای اعمال مدیریت منابع داشته باشد. فایدۀ بزرگ مصوبۀ اخیر هیأت وزیران این بود که ارز تسهیلی صادرکنندگان با نرخی که در بازار در حال مبادله شدن است به رسمیت شناخته شود. از این منظر با فضا و شرایطی که قبلاً بود تفاوت اساسی دارد.

به هرحال در پتروشیمی هم باید دور هم بنشینند. در سیستم بانکی، بانک‌هایی که معین می‌شوند و ارتباط برقرار خواهند کرد باید با سرعت بسیار زیاد فضا را عوض کنند. ستاد اقتصادی دولت هم طبعاً از هرگونه ابتکاری که بخش خصوصی در این رابطه داشته باشد حمایت و استقبال می‌کند. بحث کار با همسایگان هم جایگاه ویژه‌ای دارد.

به هر حال با این فضایی که با نفس خبر این توافق ایجاد شد، خیلی از فشارهای تحریمی کم می‌شود. اگر ان‌شاءالله وارد عمل شویم و کار راه بیافتد، بشود حوالۀ بانکی کرد، بشود ال سی باز کرد، اولین جایی که می‌شود در ابعاد چند برابر فضای مسابقه برای کار با ایران را باز کرد کشورهای همسایه است.

ما در ترکیه، عراق و امارات کارهایی می‌کردیم که دفع تحریمی بود و شرط توفیق آن هم عدم افشا بود. چند چرخ باید می‌زد. اما الان در این توافق به طور رسمی می‌توان کار کرد. وقتی به طور رسمی می‌توانیم صد کار کنیم در حاشیۀ آن 500 طور دیگری می‌شود کارکرد با همان عناوین و اسامی و روش‌هایی که شما بیشتر از من وارد هستید.

اینکه با استفادۀ از این فرصت در کشورهای همسایۀ ترکیه، عراق، امارات، عمان، هند، چین و ... کارهایی صورت گیرد که ابتکارات موردی می‌طلبد و از قاعدۀ عمومی هم می‌تواند فراتر رود.

یعنی مذاکره‌کنندگان اگر توانستند یک بگیرند ما باید در بخش خصوصی آن یک را به چهار و پنج تبدیل کنیم.

این ابتکارات ویژه‌ای را در کشورهای همسایه می‌طلبد. برای همین آنچه که ما در دور زدن تحریم‌ها در سال‌های گذشته تجربه اندوختیم، باید در همین شش ماه با قوت و سرعت بیشتری به کار گیریم. با این امید و آرزو که ان‌شاءالله با اهتمامی که هست برای گام نهایی هم در همین فرصت به موازات اقدامی که در حوزۀ اقتصادی و هسته‌ای صورت می‌گیرد، مذاکرات ما هم ان‌شاءالله به طور جدی و با سرعت دنبال شود، با حمایت اجتماعی که در فضا هست.

صدای بعضی‌ها در جامعۀ ما بلندتر است. اما اکثریت خاموش جامعه (بالای 75 الی 80 درصد) حمایت خودشان را از این مذاکرات و فرایند دنبال شده و دستاوردها تا الان ابراز کرده‌اند. ممکن است مقاله ننویسند و سخنرانی نکنند، اما بعد از نمازشان دعا می‌کنند. همان دعاها سرمایۀ کار آقای عراقچی و دوستانشان خواهد بود.

 

با تشکر

گروه : سخنرانی  |  
نظرات
در حال حاظر نظری وجود ندارد. اولین نفری باشید که نظر می دهید.
ارسال نظر

نام (الزامی)

ایمیل (الزامی)

وب سایت